Laureaci Nagrody im. Wisławy Szymborskiej

W świecie wykreowanym przez Bielską inny odgrywa równie ważną rolę jak autorskie ja. Każdy, kto pojawia się w tym świecie i mówi, przemawia własnym językiem, własnym idiomem: wyjątkowym, niepowtarzalnym, jedynym w swoim rodzaju. Wskutek tego liryka Bielskiej jest wielogłosowa. Tutaj się mówi, ale nie tylko, bo także się słucha. Tutaj się rozmawia. Żywi rozmawiają z żywymi, żywi rozmawiają z umarłymi. Umarli żyją. Nie tylko we wspomnieniu, ale i w języku, który po sobie pozostawili. W tak charakterystycznych dla siebie powiedzonkach, zwrotach, a nawet sentencjach. Umarli istnieją też poprzez swoje milczenie. Jednym ze słów kluczy tej twórczości jest smutek, innym tajemnica. Każdy człowiek, którego poetka spotkała na swojej drodze, okazuje się ważny również ze względu na własną tajemniczość. Nigdy nikogo – nawet tego, na kim zależy nam najbardziej – nie poznamy do końca. Tajemniczy jest świat ludzkich spraw, to prawda, ale także otaczająca nas rzeczywistość, czego wyrazem przejmujące pod względem artystycznym, precyzyjnie wykreowane obrazy przyrody, niezwykle plastyczne i sugestywne, a poza tym metaforyczne. Liryka Magdaleny Bielskiej fascynuje także wtedy, gdy niepokoi.

Janusz Drzewucki, członek kapituły Nagrody im. Wisławy Szymborskiej